De Catfish Tompouce Challenge 2017-2018

    Ja ja, dat was ‘t weer… DCTC 2017-2018! Weer een goed gevulde prijzentafel, overheerlijke tompoucen en het allerbelangrijkste een winkel vol gezellige mensen. Tijdens de vorige Challenge al aardig wat mensen leren kennen. Tijdens deze challenge zijn dat er weer meer geworden. Je komt elkaar tegen langs de waterkant en maakt dan sneller even een praatje. Ook mensen die niet meedoen valt het op dat er weer zo een visser met een lintje langs de waterkant staat en vraagt geĂŻnteresseerd wat dit nu is. Wie weet doen deze mensen volgend jaar ook mee😏… Kortom de Challenge is veel meer dan een viswedstrijd, het verbind mensen… Nieuwe vismaten zijn ontstaan, mensen stoffen hengels weer af na lange tijd en vangen succesvol vis en de jeugdvissers vinden elkaar om van en met elkaar te leren! Mario Roobol & Mirabel Roobol-Nuis, bedankt weer voor dit super evenement Ă©n we kijken al weer uit naar de DCTC 2018-2019! Tekst: Yvon van Kempe.

     

     

    Is er leven na de Tompouce Challenge? | door Hugo Zevenbergen

    Goed beschouwd een merkwaardige titel boven een geschreven stukje over de Tompouce Challenge.
    Want natuurlijk is er leven na de Challenge, maar tijdens de Challenge is het voor vele vissers toch net even anders.

    Dagelijks dwalen mijn gedachten vroeg of laat af naar deze roofvis competitie.
    Hoe is dat zo gekomen zullen verbaasde lezers en lezertjes zich misschien wel afvragen. Waar maakt die ouwe man zich zo druk om?
    Welnu, van reeds lang geleden ligt mijn passie bij het snoekvissen.
    De onberekenbaarheid en het mysterieuze van de snoek kunnen mij in grote vervoering brengen.

    Je kunt uren bezig zijn om onze vriend (Esox Lucius in goed Latijns) tot een aanbeet te verleiden zonder ook maar een klein teken van activiteit te bespeuren.  Maar je weet dat elke seconde een snoek met brute kracht een aanval op je kunstaas kan doen.

    En hoe vaak hebben we niet het moment beleefd dat een snoek vlak voor je voeten vanuit het niets zich als een bliksemschicht op je aas stort.
    Pas bij de laatste indraai zonder succes is het over en pas dan is de hoop vervlogen.
    Verwachting is een belangrijk deel van ons leven en dat geldt zeker bij het snoekvissen.

    Snoekbaars, baars en roofblei zijn ook onderdeel van de competitie en ik lees met ontzag hoe sommige vissers van alle soorten hun inzendingen hebben gedaan. Dat zijn de echte allrounders onder ons.

    Uiteraard is het hoofddoel van de Challenge om de grootste vis te vangen.
    Daarnaast wordt in de competitie bijgehouden hoeveel centimeter elke deelnemer totaal vangt.
    Maar veel belangrijker is om het betrekkelijke van deze doelen te doorzien.
    Het gaat om het plezier dat je aan het vissen beleeft; om alles dat vissen zo mooi maakt.

    Mario en Mirabel hebben zich met hart en ziel ingezet om deze Challenge mogelijk te maken . Inzendingen worden razendsnel verwerkt op de site.
    Vaak wordt een stimulerend zinnetje bij de inzending vermeld zoals
    ”Wat een mooie snoek! Goed bezig Frits”.
    Voor elke deelnemer komt dit soort commentaar positief over.
    De koppeling met Facebook maakt interactie tussen de deelnemers mogelijk. Velen maken daar dankbaar gebruik van om reacties op vangsten te geven.
    Elke dag weer even foto’s kijken van de laatste vangsten is een mooi moment.
    Bovendien leer je elkaar op deze wijze min of meer een beetje kennen.

    Er zijn bijzonder veel tussentijdse prijzen beschikbaar en deze prijzen worden vaak op ludieke wijze gegeven: de 250ste inzending, de eerste vis op het lintje of een mooie muts op je hoofd kunnen bijvoorbeeld reden zijn voor een prijs.
    Al met al een mooie mix van argumenten om een prijs in de wacht te slepen.

    Met name de jeugdige deelnemers stralen een geweldige geestdrift uit. Regelmatig zie je van hen een foto waar zij zo trots als een pauw, met een glimlach van oor tot oor, poseren met hun baars of snoek.
    Moeders, tantes en andere geliefden en bekenden plaatsen vaak een opmerking op Facebook waaruit blijkt dat zij de prestatie van de betreffende jongeling weten te waarderen.
    De Catfish stimuleert de jeugd geweldig  en is daarmee een voorbeeld voor velen die op het gebied van de hengelsport actief zijn.
    Mario en Mirabel zijn daarbij een vraagbaak voor de jeugd om goed te leren vissen en zorgvuldig met de vis om te gaan.

    Logischerwijs zitten er veel verschillen in de mogelijkheden die de deelnemers hebben. Sommigen kunnen geweldig goed vissen maar hebben weinig tijd.
    Anderen bezoeken regelmatig alle hotspots in de wijde omgeving en er zijn ook luitjes die het bij een kleiner gebied houden. Een enkeling bivakkeert zelfs in een beschutting biedende tent met warme worst onder handbereik.
    Dus de uitgangssituatie is voor elke deelnemer weer anders.
    Maar net als bij voetballen, waarbij je fanatiek fan van een club kunt zijn, moet je je realiseren dat het uiteindelijk toch niets meer dan een spelletje is en geen zaak van leven of dood.

    Het bijhouden van de stand van zaken van de grootste gevangen vissen lijkt redelijk overzienbaar.
    Maar voor de totaalstanden van het aantal gevangen vissen en het totaal gevangen centimeters zijn een behoorlijk complex Excel programma en veel invoertijd nodig.
    Hulde voor Ralph de Kock die als stille werker achter de schermen een fors aandeel heeft gehad in het opzetten van de Tompouce Challenge en de hele administratie voor zijn rekening neemt!

    Ik hoop dat De Catfish komend seizoen opnieuw een roofvis Challenge wil organiseren en dat daarbij het ludieke en niet al te dwangmatige karakter van de competitie behouden zal blijven.
    Mario en Mirabel, mijn complimenten voor de wijze waarop jullie de Challenge tot een prachtig evenement hebben gemaakt!!